Bij zes Japanners gewapend met gitaren, mandoline, synthesizer, piano, viool, bas, drums en elektronica verwacht ik een hoop noise. Zeg maar een tweede Mono, met postrock die flinke erupties kent. Ondanks enige raakvlakken voldoet Anoice daar op hun cd Remmings toch niet helemaal aan. Ze maken namelijk korte duistere soundscapes vol glitch of ambientintermezzo’s met verwaaiende pianoklanken om en om afgewisseld met langere postrocknummers. Die postrock van Anoice kan heel krachtig uit de hoek komen, maar blijft ook een haast klassieke opbouw houden. De piano en de viool spelen een belangrijke rol in de instrumentale muziek. De elektronica is op subtiele wijze aanwezig. Bij vlagen past de muziek zo bij een melancholische film, waarbij ze doen denken aan Arvo Pärt, Brian Eno, Rachel’s en Eleni Karaindrou. De krachtige stukken kunnen zich juist weer meten met bands als Godspeed You! Black Emperor, Mono, Explosions In The Sky en Sigur Rós, met die kanttekening dat Anoice nooit zo zwaar op de maag zal liggen als de eerste paar. Het neigt eerder naar het zweverige en het romantische. Regelmatig vormen de nummers ook een combinatie van dit alles. Anoice brengt heel veel bijzonder moois